ସମ୍ଭାବନା...

ସମ୍ଭାବନା

ସମ୍ଭାବନା...

କାହିଁ କେତେ ଦୂର...

ଭାଙ୍ଗ ମାପ ଗଣିତର ମୁଁ-

ଅଣନିଶ୍ଵାସୀ ବିଦୁର।

ଶାଗ ପଖାଳର ଆମନ୍ତ୍ରଣ ଧରି-

ଖୋଜୁଛି ତୁମକୁ,

ମୁଁ ଯାଜାବର।

ଛୋଟ ବିଶ୍ଵାସର ଅଙ୍କୁରୋଦ୍ଗମ

କରାଇଥିଲେ ବନ୍ଧୁ ସୁଦାମ

ଜାତି-ଅଜାତି, ଧନୀ-ଗରୀବ ଭୁଲି

ତୁମେ କର ସଭିଙ୍କୁ ପ୍ରେମ।

ନାହିଁ ମୋର ସହଦେବର ଏକାଗ୍ରତା,

ଅବା ନହିଁ ଭୀମର ବଳ।

ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଭଳି ନୁହଁ ମୁଁ ଧର୍ମାର୍ଥି,

କିମ୍ବା ଜଣିନି ମୁଁ ଅର୍ଜୁନର କୌଶଳ।

ନକୁଳର ସୁନ୍ଦରତାର କାଣିଚାଏ ନାହିଁ...

ଲଢିବି କେମିତି?

ଏଠି ଶକୁନୀ ବଳ ପ୍ରବଳ।

ସମୟ ସୁଅରେ ଭାସୁଥିବା 'ବରକୋଳି' ମୁଁ

ଏକ ପାଖେ ଝୁଲୁଥିବା ଦୋଳି ମୁଁ

ଦ୍ରୌପଦୀର ବସ୍ତ୍ର ହରଣରେ ଥକିଯାଇଥିବା ଦୁଃଶାସନ ମୁଁ

ପୁଣି ହାତ ଟେକି ଡାକୁଥିବା ପାଞ୍ଚାଳି ମୁଁ।

ତୁମକୁ ଡାକେ, ଆସ ବାରେ, ହୁଅ ସହାୟ।

ତୁମଠୁ ବିରହ ଅନେକ ହେଲାଣି; ଅସହ୍ୟ

ଆସ ଥରେ ମୋ ବସାକୁ...

କର ମୋର ଉତ୍କଣ୍ଠାର ଜୟ।

ବିକଳାଙ୍ଗ ଆଜି ମୁଁ

ବିକଳାଙ୍ଗ ଆଜି ମୁଁ

ବିକଳାଙ୍ଗ ଆଜି ମୁଁ

ଅଙ୍ଗ ଅଙ୍ଗ ମୋର ଧସି ଯାଇଛି

ସମୟର ନିଗଡ ଚାପରେ।

କଳାକାର ଟିଏ ହୋଇଥିଲେ ଭଲ ହୋଇଥାନ୍ତା

ଅଭିନୟ କରି ମୁକୁଳି ପାରନ୍ତି

ଜୀବନର ଭାଙ୍ଗ ମାପରେ।

ସମୟ... ଶ୍ରୀହୀନ କରି ସାରିଲାଣି

ନୀତି, ଅନୀତିର ବୋଧ ମରିସାରିଲାଣି

ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଗଲାଣି ଚେହେରା ମୋର

କଳେ, ବଳେ ଆଉ କଉଶଳେ ପାଇବାର ଆଶା

ବଡ ଲୋକ ହେବା ପାଇ` କରେ ବେଉସା।

ନିଜଠୁ ଚାଲିଗଲିଣି ମୁଁ ଅନେକ ଦୂର।

ଆଉ ନାହିଁ ସେଇ ସରଳିଆ ମୁର୍ତ୍ତି

ନାହିଁ ସେଇ ଜହ୍ନ, ନାହିଁ ସେଇ ରାତି

ବଦଳି ଗଲାଣି ମୋ ପାଇଁ ଦିନ ସବୁ।

ଭିତରଟା ମୋର 'ମ୍ୟୁନିସପାଲଟି' ନାଳ.

ପଦାଟା ମୋର ଚାକ ଚକ୍ୟ ପ୍ରବଳ

ତଣ୍ଟି ଚିପି, ଟାଇ ବାନ୍ଧି, ଆଜି ମୁଁ ବାବୁ।

ଫେରିବାର ବହୁତ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି

କିନ୍ତୁ ପାରୁନି... ଚିହ୍ନି ପାରିନି ନିଜକୁ।

ଠିକଣାଟା ମୋର ହଜିଯାଇଛି-

ସଭିଙ୍କୁ ମାରିଛି, ପଚାରିବି କାହାକୁ?

କଣ ତୁମେ କହିବ?

ହିସାବ ଦେବ?

ମୋ ଅର୍ଜିତ ନିଃ ସ୍ଵାର୍ଥପର ସମ୍ପତ୍ତିର

ନକ୍ସାଟା କର ବାହାର

ଲେଖିଥିବା ପୁରୁଣା ଦିନର

ଦୂରତା ମାପିପାରିବନି, ଏବର ଆଉ ପୁର୍ବ ସ୍ଥିତିର

ଧନ୍ୟବାଦ ତୁମକୁ...

ମନଟା ତୁମ ଭାରି ନିଆରା

ମୋ ପାଇଁ ସମୟ ଖର୍ଚ୍ଚିଲ

ସ୍ଵାର୍ଥପର ଯେବେ ଦୁନିଆ ସାରା

ଛାଡିଦିଅ ମୋତେ ମୋ ସ୍ଥିତିରେ

ମନ଼ ଥାଉ ମୋର, ମୋ ପାଖରେ

ହିସାବ ନିକାସର ଫଳକୁ ନେଇ

ବଞ୍ଚିବି କାହି`କି ଆଜି ଭୟରେ?

ତୁମେ ଆଉ ମୁଁ

ଫରକ କେବଳ ମନ

କର୍ମ କରିଚାଲେ ଅନବରତ।

ନ ଦେଖ କେବେ ମୋ ଭଳି ଦୁର୍ଦ୍ଦିନ।

ଅର୍ଥ

ଅର୍ଥ

ନିଃଶବ୍ଦ ତୀରେ ଶବ୍ଦ ଏକା କାର

ଦୁନ୍ଦୁଭି ନାଦ କେବେ ଶୁଭେ ମଧୁର

ତ ପୁଣି.. କେବେ କୋକିଳ ତାନ ଲାଗେ ଭୟଙ୍କର।

ଅର୍ଥ ବୁଝି ହୁଏନି ନିରନ୍ତର ବେଳାର

ସକାଳର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଉ ନିଶାରେ ତାରା ମେଳର

ପବନର ସ୍ଥିତି ପୁଣି କଳ କଳ ନାଦେ ବହୁଥିବା ଝରଣାର

ଖରା ଛାଇ ଖେଳ ସାଥେ ପ୍ରକୃତି ମେଳାର।

ବର୍ଷା କାହିଁକି ହୁଏ?

କାହିଁକି ବହେ ଏଇ ପବନ?

ବିଜୁଳିଟା ଚମକିବା କେତେ ସ୍ଵଭାବିକ୍...

ଜୀବ ଛନକୀ ଯାଏ-

ଶୁଣି ଭଷା ମେଘର ଗର୍ଜନ...

ତଥପି; ପ୍ରକୃତିର ଖେଳ ଥାଏ ଠିକ୍।

ପୁରୁଷ ଏକ ଜାତି

ଆଉ ନାରୀ, ଏକ ପ୍ରକୃତି

ସେଠି ମମତା, ସ୍ନେହ, ଶ୍ରଦ୍ଧା-

ସାଥେ ଥାଏ ବୈଶାଖର ତାତି...

ପାଷାଣ ହୃଦୟ ଆଉ ନିଃସଂଗର ବତୀ।

ଛଳଣା, ପ୍ରତାରଣାକୁ କରି ଗହଣା

ରକ୍ତ ପିପାଶୀ... ଅନ୍ୟକୁ କରନ୍ତି ବାଟବଣା

ନିଜସ୍ଵ ହରାଇ ବସନ୍ତି ମାନବେ...

ସବୁକିଛି ଲାଗେ ନୁଆ`, ନଥାଏ କିଛି ପୁରୁଣା।

ଜନ ଗହଳିଟା ବି ଲାଗେ ଫାଙ୍କା

ତା' ବିନା ସବୁ ସାଥୀ ଲାଗେ ଏକା

ଅଟକି ଯାଏ ସମୟ ସବୁ...

ପାଖେ ଥିଲେ ସେ, ସବୁ ଲାଗେ ଚୋଖା।

ବୁଝିହୁଏନି ପ୍ରକୃତିକୁ ଅବା ନାରୀକୁ

ବାଟବଣା ହୋଇଯାଏ... ଯେତେ ଯାଏ ଗଭୀରକୁ

ଆରମ୍ଭ ଆଉ ଶେଷ ମଧ୍ୟେ ନଥାଏ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ

ସରିଗଲା ପରେ କେଉ`ଠେ ଅଛି ପଚାରେ ନିଜକୁ।

ମରୁଡି ହୁଏ କାହିଁକି?

କାହିଁକି ପଡେ ଦୁର୍ବିପାକ?

ଅଶାନ୍ତ ହୁଏ କାହିଁକି ମନ...

ମନ ଖୋଜେ କାହିଁକି?

କେଉଁଠେ ସ୍ଵର୍ଗ, କେଉଁଠେ ନର୍କ...

କଣ ଖୋଜିବାର ମାନେ ଜୀବନ?