Nice Girl...

Time changes, people changes as well the nature

one thing that doesn't change; that is thought of a creature.

She enters into my house like an innocent breeze

Spend times and do her deeds, with a please.

Speaks nice and listen to my words carefully

as if, her future rights I might seize.

She is so nice and very adorable

sweetness and innocence portrait on her fable

cute smile and glasses on her nose

asking eyes and for her pain is reasonable.

She thinks a lot on my dearest element

Guard for that, what have I meant

She is fountain and she is fluent

She knows everything, she is prudent

She neither argues nor demands

She collect all knowledge to continue the bond

She walks with time to grab the opportunity

For her my house comes first and else comes second.

A Poem for You!

Whenever and wherever
you walk with me-
I makes wonder.

Either ask to the Moon or ask to the Sun
Ask to the breeze or ask to my hormone.
Ask to all those elements, which have I touched...
They will say result with the entire pros & cons.

Once in a while, I fall short of time
when I find hard to find you in my line.
I forget everything and do all wrong.
At the peak of frustration...
everything gets solved, when I chant your name.

Believe me, you are there always in my heart
I cannot stay without you, but can stay a breath apart.
I visualize your memories and inhale your words.
Without you I cannot measure, my life becomes what?

Hence, a request... don’t go away but stay in me always
I wonder, my life without you will be in a mess.
Pay the loyalty and make my environment green
lay your love on me, no matter... what is the case.

।...ଭଞ୍ଜ କବି...।

ଭଞ୍ଜ କବି

ଉତ୍କଳର କଳା          ଉତ୍କଳ ସଂସ୍କୃତି
 ସାଧନା ପୀଠ ଗଞ୍ଜାମ,
ପୁରାତନ କାଳୁ          ରହିଅଛି ଖ୍ୟାତି
           ଓଡିଶାରେ ସେ ସୁନାମ ।।୧।।

ସଙ୍ଗୀତ କଳାର          ସରଗ ଦୁଆର
  ଗଞ୍ଜାମର ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳ,
ପରମ୍ପରାଗତ             ଗୀତ ନାଚ ବାଦ୍ୟ
          ଜାଣେ ଗଞ୍ଜାମୀ କେବଳ ।।୨।।

ଓଡିଆ ଭାଷାର           ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରସାର
 ରାଜା ଓ ପଣ୍ଡିତ ଗଣ,
ନାନାବିଧ କାବ୍ୟ           ସଙ୍ଗୀତ ପୁରାଣ
            ରଚିଲେ ଉଭୟ ଜନ ।।୩।।

ଗଞ୍ଜାମ ସନ୍ତାନ            ଉପଇନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜ
  ସ୍ଵକୀୟ ସାଧନା ବଳେ,
ଲେଖନୀ ମାଧ୍ୟମେ          ଓଡିଆ ଭାଷାକୁ
             ବଞ୍ଚାଇଲେ ସେ ଉତ୍କଳେ ।।୪।।

କୁଲାଡ ନରେଶ            ନୀଳକଣ୍ଠ ଭଞ୍ଜ
  ତାଙ୍କର ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ନନ୍ଦନ,
ଉତ୍କଳ ସାହିତ୍ୟେ           ସୁଧା ରସ ଢାଳି
        ସରସ କରିଲେ ଜାଣ ।।୫।।

ତାରକ ମନ୍ତ୍ରର              ପରସାଦେ ପୁଣି
କବିତ୍ଵ ତବ ଉଦିତ,
ଅଳଙ୍କାର ରୂପୀ            ସାଗର ମନ୍ଥନେ
     ସୃଜିଲ କବ୍ୟ ଅମୃତ ।।୬।।

'କ' ଆଦ୍ୟ ଅକ୍ଷରେ        'କଳା କଉତୁକେ',
କୃଷ୍ଣ କଥା ଆଧାରିତ,
'ବ' ଅକ୍ଷରେ 'ବଇ-        ଦେହୀଶ ବିଳାସେ'
       ରାମ ମହିମା ବର୍ଣ୍ନିତ ।।୭।।

'ସ' ଅକ୍ଷର ଆଦ୍ୟ           ନିୟମରେ ରଚି
ଯେ 'ସୁଭଦ୍ରା ପରିଣୟ',
ମନୋଜ୍ଞ ଭାଷାକୁ         ଖଞ୍ଜିଣ ସେଥିରେ
      ଦେଲ ବିଜ୍ଞ ପରିଚୟ ।।୮।।

ପ୍ରଣୟ ମୂଳକ                 କାବ୍ୟାଦି ମଧ୍ୟରେ
'ଲାବଣ୍ୟବତୀ' ପ୍ରଧାନ,
ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଟେ             'ପ୍ରେମସୁଧାନିଧି'
'ରସପଞ୍ଚକ' ମହାନ୍ ।।୯।।

କାଲ୍ପନିକ ପୁଟେ               ରଚିତ ହୋଇଛି
'ସୁବର୍ଣ୍ନ ରେଖା'ଟି ଜାଣ,
'କୋଟି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସୁ-           ନ୍ଦରୀ' କାବ୍ୟ ମଧ୍ୟେ
ହୋଇଛି ପ୍ରେମ ବର୍ଣ୍ନନ ।।୧୦।।

'ଅବନାରେ ରସ-             ତରଙ୍ଗ ରଚନା
କବିତ୍ଵର ଗନ୍ତାଘର',
'ଛାନ୍ଦ ଭୂଷଣ'ରେ                ରହିଛି ଉଲ୍ଲେଖ
ରାଧା ପ୍ରଣୟ ବେଭାର ।।୧୧।।

ଜଗନ୍ନାଥଙ୍କର                  ମହିମା ବର୍ଣ୍ନିତ
'ରସିକ ହାରାବଳୀରେ',
'ଚିତ୍ରକାବ୍ୟ ବନ୍ଧୋ-            ଦୟ' ତହୁ` ଶ୍ରେଷ୍ଠ
ସର୍ବ କାବ୍ୟାଦି ମଧ୍ୟରେ ।।୧୨।।

ତ୍ୟାଗ କରି ସର୍ବ                 ବିଳାସ ବ୍ୟସନ
କାବ୍ୟରେ ବଳାଇ ମନ
କାବ୍ୟ କୋଣାରକ                   ନିର୍ମାଣ କରିଲ
ବଢାଇ ଜାତିର ମାନ ।।୧୩।।

ବିଚିତ୍ର ସାଧନା                    ପ୍ରତିଭା ବଳରେ
କବି ସମ୍ରାଟ ହୋଇଲ,
ଅର୍ଦ୍ଧଶତ ଗ୍ରନ୍ଥ                        ରଚି ଓଡିଆରେ
ଗଞ୍ଜାମ ଟେକ ରଖିଲ ।।୧୪।।

ସଂଗୀତ ମୟତା                       ତୁମରି କବିତା
ସବୁଠାରେ ତା' ଆଦର,
ବାଟେ ଘାଟେ ଆଜି                  ଗାଉଛି ପଥିକ
ପଣ୍ଡିତ ଗାଏ ସଭାର ।।୧୫।।

ଖେତେ ଗାଏ ଚଷା                     ଅନ୍ତଃପୁରେ ଯୋଷା
ବାରଙ୍ଗନା ନୃତ୍ୟ କାଳେ,
ଦୁର୍ଲଭ କବିତା                            ରଚନା କରିଣ
ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତୁମେ କବି କୁଳେ ।।୧୬।।

ଧନ୍ୟ ଧନ୍ୟ ଆହେ                         ଭଞ୍ଜ ଉପଇନ୍ଦ୍ର
ତୁମେ କବି କୁଳ ଚନ୍ଦ୍ର,
ଗଗନ ମଣ୍ଡଳେ                        କୋଟିକୋଟି ତାରା
ମଧ୍ୟେ ଶୁଭ୍ର ଯେହ୍ନେ ଚନ୍ଦ୍ର ।।୧୭।।

ସାଧୁ ସାଧୁ ତୁମେ                        ଉପଇନ୍ଦ୍ର ଭଞ୍ଜ
ବୀଣାପାଣିଙ୍କ ନନ୍ଦନ,
ଥିବେ ଯେତେଦିନ                    ନଭେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ର
ତୁମରି ଯଶ ଅମ୍ଳାନ ।।୧୮।।

ଭାଷାର ଦୁର୍ଦ୍ଦିନେ                         ସ୍ମରଣ କରୁଛୁ
ତବ ନାମ ବାର ବାର,
ଭକ୍ତି ଅର୍ଘ୍ୟ ଆମ୍ଭ                         କରନ୍ତୁ ଗ୍ରହଣ
ନମୁଛୁ ତବ ପୟର ।।୧୯।।

ଦିବ୍ୟ ଆତ୍ମା ନେଇ                  ସ୍ଵର୍ଗେ ତୁମ୍ଭେ ଥାଇ
ଦିଅହେ ଶୁଭ ଆଶିଷ,
ଲଭି ତାହା ଆମ୍ଭେ               ହୋଇବୁ ମହାନ୍
ଗାଇବୁ ତୁମ୍ଭର ଯଶ ।।୨୦।।

Whom Shall I Adore!

A harsh from an outsider
and a bunch of difficulties from the nature.
I am in confusion...
Whom shall I leave-
and whom shall I adore!

Nature is wonderful, but not reliance though
my hopes at you also looking very low.
Thinking the things by calculating imagination wings-
walking... by keeping my heart on your toe.

Why have I lost my control over my heart?
Why there is increasing distance in nature and my carts?
I always love to lose me in nature’s lap...
Who have changed my P.O.Box and also my dart?

Okay... let me feel and take a decision.
Not in a hurry but in a true obsession.
Never mind on my coming life...
No need for any request and confession.

My demand is less and objection is nowhere.
Neither I will quiet, nor going to share.
Letting my chances on outsider and nature.
I will be happy with one, because...
to both I do adore.

|ତ୍ଵୟା ହୃଷୀକେଶ ହୃଦି ସ୍ଥିତେନ|

|ତ୍ଵୟା ହୃଷୀକେଶ ହୃଦି ସ୍ଥିତେନ|

[ନଜାନାମିଧର୍ମ ନଚବାପ୍ରବୃତ୍ତି
ନଜାନାମିକର୍ମଂ ନଚବାନିବୃତ୍ତି
ତ୍ଵୟା ହୃଷୀକେଶ ହୃଦି ସ୍ଥିତେନ
ଯଥାନିଯୁକ୍ତିସ୍ମି ତଥା କରୋମି-]

ହୃଦୟରେ ରୁହ ବୋଲି ତୁମେ ହୃଷୀକେଶ
ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଅଧିକର୍ତ୍ତା ଆହେ ଜଗଦୀଶ।

କେବେ ଯମୁନାପୁଳିନେ କଦମ୍ବ ଡାଳରେ
ମୋହନ ବଂଶୀ ବଜାଇ ଉଚ୍ଚାଟ ସ୍ଵରରେ

ଗୋପୀ କୁଳ ହୃଦୟରେ ଢାଳି ପ୍ରୀତି ଧାରା
ପ୍ରେମରେ ଆପ୍ଳୁତ କଲ ଏ ଦୁନିଆଁ ପାରା।

କେବେ ପୁଣି ହସ୍ତିନାର କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ପରେ
ଧର୍ମ ସଂସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ସାଜିଲ ସାରଥି,
ମାନବ ଜାତିର କଲ୍ୟାଣ ଲାଗି
ବାଣ୍ଟିଦେଲ ମହାଜ୍ଞାନ ଆହେ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗୀ!

ଏବେକିବା ମାନବ ରୂପରେ
ଧରାଧାମେ ଅଛ ଅବତରୀ
ନିରଳସ ସୁକୁମାର
ଦେବ ରୂପ ଧରି,
ଜ୍ଞାନର ସାଗର ତୁମେ
ଭାବର କାଣ୍ଡାରୀ,
କରୁଣାର ଅବତାର
ପ୍ରେମର ପୂଜରୀ ।

ଷଡଚକ୍ର କୁଣ୍ଡଳିନୀ
ସାଧନା ମାର୍ଗରେ
ପହଁରିଚ ବିଶ୍ଵଲୋକେ
କେବେ ଅନ୍ତରୀକ୍ଷେ
ଆଲୋକର ଛାୟାପଥେ
ଚୈତନ୍ୟ ଆଲୋକେ
ବାରମ୍ବାର ଭେଟିଅଛ
ଇଷ୍ଟଦେବୀ ଦକ୍ଷିଣ କାଳିକେ।

ଆଦ୍ୟାଶକ୍ତି ଜନନୀଙ୍କ
ଅପାର କୃପାରେ
ସମଗ୍ର ଜୀବନବ୍ୟପି ମସୀ ଧରି କରେ
କେତେ ଯେ କବିତା ପୁଣି
କାହାଣୀ ରୂପରେ,
ଚିନ୍ତନର ଚାବୁକରେ
କେତେଯେ ଦର୍ଶନ,
ସଜାଇ ଦେଇଛ ତୁମେ
ବାଣୀ ଭଣ୍ଡାରରେ।

କେବେ ଅଭିନେତା
କେବେ ଓଜସ୍ଵିନୀ ବକ୍ତା
କେବେ ସଂସ୍କାରକ ତୁମେ
କେବେ ଦିବ୍ୟ ଦ୍ରଷ୍ଟା।

କେତେ ରୂପେ ପ୍ରକଟିତ
ତୁମରି ବ୍ୟକ୍ତିତ୍ଵ,
ଯୁଗପରେ ଯୁଗପାଇଁ
ତୁମେହିଁ ଶାଶ୍ଵତ

କ୍ରିୟା ଯୋଗ ସାଧନାରେ
ଉଚ୍ଚତର ସିଦ୍ଧି,
ଦେଶ ବିଦେଶରେ କେତେ
ଲଭିଛ ପ୍ରସିଦ୍ଧି।

ଗୁରୁ ତୁମେ ସ୍ରଷ୍ଟା ତୁମେ!
ତୁମେ ମସୀଧର!
ପୂଜ୍ୟ ପୂଜା ପରଂପରା
ଏଇ ଭାରତର,

ମାନବତା' ଗାଥାଗାଏ
ଏଇ ସଂସ୍କୃତିର।
ତପୋବନେ ଋଷିବାଣୀ
ପବିତ୍ର ଝଙ୍କାର
ପ୍ରତିଧ୍ଵନୀ ତୋଳେନିତି
ଭାରତ ଆତ୍ମାର।

ଗୁରୁ ଶିଷ୍ୟ ପରମ୍ପରା
ଅମୃତର ଧାରା,
ସାରା ବିଶ୍ଵେଦେଇ ଅଛି
ଦିବ୍ୟ ପ୍ରେମ ପରା।

ଗୁରୁଦିବସର ଏଇ
ପବିତ୍ର ବେଳାରେ
ସେହି ସୁଧା ପ୍ରେମ ଝରେ
ପ୍ରତି ହୃଦୟରେ।

ରଚିବାକୁ ପୂଜ୍ୟ ପୂଜା
ଭକ୍ତି ଉପଚାର
କବିତାର କଣ୍ଠେ,
ଦେଲି ଏହି ଉପହାର।

ଆଜି ଏଇ ପୁଣ୍ୟଦିନେ
ଜୟନ୍ତୀ ତିଥିରେ
ପ୍ରେମ ଭକ୍ତି ଶ୍ରଦ୍ଧାଭରା
ହୃଦୟ ଥାଳରେ
କରୁଅଛୁଁ ଗୁରୁଦେବ
ତୁମରି ବନ୍ଦନା,
କାଳ କାଳ ଥାଉ ଏଇ
ପବିତ୍ର ଭବନା।

କୁସୁମିତ ହେଉଥାଉ
ନିତି ଚଲାପଥ
ଝୁରୁଥାଉ ଶିରପରେ
ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଶିଷ।

ଚେତନାର ଚୌହଦୀର
ଉର୍ଦ୍ଧ୍ଵେ ଏକାକାର
ତୁମରି ପାଦରେ
ଏହା ଭକ୍ତି ଉପହାର,
ଘେନାକର ହୃଷୀକେଶ
ପ୍ରେମ ଅବତାର।