ଅମାନିଆ ମନ ମୋ,
କେତେ ଯେ ଭୁଲ୍ କରିଛି
ତା' ହିସାବ କିତାବ ନାହିଁ ।
ସବୁ ବେଳେ ଚାହୁଁ ଥାଏ
ଆକାଶକୁ ଛୁଇଁବ ବୋଲି
ମୂଲ୍ୟବାନ ସମୟକୁ
ଜାଳାଞ୍ଜଳି ଦେଇ ।
ଦିନ ପରେ ରାତି-
ଗଡି ଚାଲିଛି...
କିନ୍ତୁ, ଭାବନାର ଅନ୍ତ ନାହିଁ,
ତଥାପି... ସେ ଦେଖେ
ସୁନେଲୀ ସପନ
ଭବିଷ୍ୟତଟା ଗଢିବା ପାଇଁ ।
କିନ୍ତୁ...
ବିଦ୍ରୂପର ହସ ହସି
ସମୟ ତା' ଠାରୁ
ବିଦାୟ ନେଉଛି...
ତଥାପି ତା' ହୃଦେ
ଚେତନା ନାହିଁ
ସ୍ଵପ୍ନରୁ ଉଠିବା ପାଇଁ ।
No comments:
Post a Comment