ମୋ ମନ

ମୋ ମନ
କେବେ ବୃନ୍ଦାବନ,
କେବେ କାଶୀ,
ବୁଲି ଚାଲିଆସେ
ପଲଙ୍କେ ବସି ।

ତା' ଭାବନା ସମୁଦ୍ର-
ଗଢେ କୋଣାରକ
ମନରେ ମନରେ,
ପୁଣି ଖୋଜେ ମୁକ୍ତା
ଶାମୁକା ଭିତରେ ।

ଗଢେ କେବେ
ଅଷ୍ଟ ପ୍ରାଚୀର ଉଆସ
ପୁଣି ଭାଙ୍ଗେ
ଚୋର, ଠକା ଆଉ
ଦୁଷ୍ଟ ଜନଙ୍କ ସାହାସ ।

ସହାୟ ହୁଏ
ଦରିଦ୍ର, ଦୁଃଖୀ, ରଙ୍କି
ଏବଂ ଗରିବ ଜନଙ୍କୁ,
ଦର୍ପ ଭାଙ୍ଗେ
ଶୋଷକ ସାହୁକାରର,
ଭଣ୍ଡ ମହାଜନର ଓ
ତାଙ୍କ କାଳା ବଜାରୀକୁ ।

ମୋ ମନର ମୁଁ ରାଜା
ପ୍ରଶାସନ ମୋର ଉତ୍ତମ, ନିର୍ମଳ
ସଦା କହେ ସତ୍ ବାଣୀ,
ବାହାରି ଦୁନିଆଁ
ନାହିଁ ମୋ ଇସାରାରେ କିଛି
ଚାହେଁ ମୁଁ ହେବା ପାଇଁ
ସଂସାରୀ ଓ ଗୁଣି ।