ଦେଇ ପର
ମତେ ପକ୍ଷୀ କର
ଉଡିବି ନୀଳ ଆକାଶରେ,
ଛାଡି ମୋହ
ବିକାର, ମାୟା,
ଖେଳିବି ମହା ଆନନ୍ଦରେ।
ଆଜି ମଣିଷ
ମାରେ ମଣିଷ
ମୋହ ମାୟାରେ ପଡି,
ଶେଷରେ ଲୁଣ୍ଠିତ
ହୁଅଇ ଦଣ୍ଡିତ
ସବୁତକ ଯାଏ ଛାଡି।
ଭାଇ ଭାଇ କୁ
ବାପ ପୁଅକୁ
ମାରେ ସମ୍ପତ୍ତି ପାଇଁ,
ଲାଗୁନି ମନ
ଏଇଠି ମୋର
ତିଳେ ରହିବା ପାଇଁ।
ହେ ଭଗବାନ...
ତୁମର ସୃଷ୍ଟି
ଆଜି ନଷ୍ଟ
ହେବାକୁ ବସିଛି,
ସାଜି କଳକୀ
ଦିଷ୍ଟ କାଟି
ରଖ ତୁମ ନିଖିଳ ସୃଷ୍ଟିକି!
No comments:
Post a Comment