ପ୍ରିୟତମା

ହେ ମୋ ସଦା ମିଳିତ ପ୍ରିୟତମା!
                  କିପରି କରିବି ତୁମ ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା?
ତୁମେ ତୁମେହିଁ ରୂପର ତୁଳନା...
                  ରୂପ ତୁଳନାରେ ତୁମ-
                               ଚାନ୍ଦିନୀ ରାତିବି ହୋଇବ ଭସ୍ମା ।

ଦୂରୁ ଦେଖିଲେ ତୁମରି ବେଶ,
               କରିଦିଏ ସଭିଙ୍କ ମନ ଆକର୍ଷ।
ମୃଗୁଣୀ ଭଳି ଚାଲି ଦେଖି-
               ମୁର୍ଦ୍ଦାର ବି ପାଇବ ଜୀବନ୍ୟାଶ।

ଚନ୍ଦ୍ର ଚକୋର ତବ ମୁଖ ମଣ୍ଡଳ,
               ଗ୍ରୀବାରେ ଲମ୍ବିଛି ସୁନାର ମାଳ,
ପାଦେ ଘୁଙ୍ଗୁର ନଥାଇ ବି...
               ଜନ ମନକୁ ତମେ କର ପାଗଳ।

ଦିଶ ସଦା ସଜ ଗୋଲାପ,
              ଦେଖି ବ୍ରହ୍ମା ମନେ ଜନ୍ମେ ପାପ,
କେଉଁ ଛାଞ୍ଚେ ତୁମକୁ ଗଢିଥିଲେ-
              ପାଇବାକୁ ନିତି କରଇ ଜପ।

ସ୍ଵର୍ଗ ତଳ ପାଖ କଳାଜାଇ,
              ତୁମ ଲାବଣ୍ୟକୁ ଦ୍ଵିଗୁଣ କରଇ,
ସ୍ଵର୍ଗ ଉପର ଟିକି କଳଙ୍କ-
              ତୁମ ମୁଖକୁ ବେଶ୍ ମାନଇ।

ପଦ୍ମ ନୁହେଁ ତାହା ତୁମ ଅଧର,
             ଦାନ୍ତ ସତେ ଗୁନ୍ଥା ହୋଇଛି ମୋତିର,
ମୁଖ ଖୋଲିଲେ ଢାଳୁଛ ସୁଧା-
            ପବିତ୍ର କରୁଛ କର୍ଣ୍ଣକୁ ଅନ୍ୟର।

ଆଖି ନୁହେଁ ତାହା ନୀଳ ସାଗର,
            ଦ୍ଵୀପ ରହିଛି ତା' ମଧ୍ୟେ ବରାବର,
ସେଥିରେ ଦେଖୁଛି ମୋର ଛବି-
            ମୋ ପାଇଁ କରିଛି ସେଇଠି ଘର।

ସଜେଇ ହୋଇ ଯେବେ ଘରୁ ବାହାର,
            ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭୁଲେ ତା' ଦିଗ, ପଥର...
ସଦା କଳା ଟିପା ଲଗାଇବ-
            ନୋହିଲେ ଲାଗିବ କାଳେ କା' ନଜର।