ସୁନ୍ଦରୀ ମାନଙ୍କ ଲୀଳାଖେଳା...
ଦେଖି ଅନ୍ଧାରେ ବୁଡିବ ଚପଳା
ଘଡଘଡି ବି ରହିବ ଚୁପ୍ ଚାପ-
ଦିଗ ଭୁଲି ଆଦିତ୍ୟ ହେବ ବାଉଳା !!!
ଗାନ୍ଧୀ କଥାରେ ପୋଷାକ କାଟି
ପୁଙ୍ଗୁଳା ଦେହରେ ପକାଇ ପଟି
ଲାଜ ସରମ ସବୁକୁ ବିକି-
ଫେସନ ବୋଲି କରନ୍ତି ପାଟି ।
ବରଜୀବ ରସେ ନିତି ଗାଧୋଇ
ନିତି ବିୟୁଟି ପାର୍ଲରକୁ ଯାଇ
ଦେହେ ଡୋଭ୍ ସାବୁନ୍ ଲଗାଇ-
କାଳିଆ ପୋଡିକି ଗୋରୀ ହୁଅଇ ।
ନ ଖାଇ ନ ପିଇ କର ଡାଇଟି
କେବେ ଅଧା, ଫାଳେ ଖାଇଲେ ରୋଟି
ଲେମ୍ବୁ ପାଣିରେ ଦିନ ଦେଲେ କାଟି-
ଶୁଖିବ କି କେବେ ଗୋଣ୍ଠୁଣୀ ହାତୀ ।
ପାଣ୍ଡରା ନୁଖୁରା ବାଳ ସଜାର
ଆଇନା ଆଗରେ ଦିନକୁ ସାର
ମୁହେଁ ଲଗାଇ ସ୍ନୋ, ପାଉଡର-
ଧଳା ଭୂତ ହୋଇ ଘରୁ ବାହାର ।
କଠୋଉ ଥୋଇ ଛୁଞ୍ଚି ପର୍ବତ ନେଲେ
ସିଧା ରାସ୍ତାରେ ତମେ ଝୁଣ୍ଟିଲେ
ମରାଳୀ ଚାଲି ତୁମ ଦେଖିଲେ-
ଛୋଟି ବୋଲି ଲୋକେ କହିବେ ଭଲେ ।
କାଟି କାଟି କନା କର ଫିଇଟି
କେବେ ଜିନ୍ସ କେବେ ମିନି ସ୍କଟଟି
ହାଇ ହିଲ୍ ମାରି ଯେବେ ଚାଲଟି-
ତାଳ ଗଛ ପରି ତମେ ଦିଶଟି ।
ଭ୍ରୂକୁ କୁ ଯେବେ କର ଟାଙ୍ଗରା
ନୟନେ ନଦେଇ କଜଳ ଗିରା
ଢଳ ଢଳ ଆଖି ଶୁଖିଯାଇ-
ହେଡ୍ ଲାଇଟ୍ ଭଳି ଦିଶଇ ପରା ।
ତମ୍ବାରେ ତମ ଦାନ୍ତ ସଜାଡ
ଓଠରେ ଲିପ୍ ଷ୍ଟିକ୍ ରଙ୍ଗ ଅଜାଡ
ରାଗରେ ହୁଅ ଯେବେ କଡ ମଡ-
ତାଡକା ଠୁ ବି ତମେ ବଳି ପଡ ।
କଳା କେଶକୁ କର ବ୍ରାଉନ୍
ଗୋରା ଗାଲକୁ କର ରଙ୍ଗୀନ୍
ଆଖି ପତାକୁ କଲର୍ ଦେଲେ-"ପାତି" ବି ତମଠେ ପଡିବ ଡାଉନ୍ ।
କି କରିବି ତୁମ ରୂପ ବର୍ଣ୍ଣନା
ଲେଖିବାକୁ ପାଉନି ଉପମା
କଲମ ସରିବ, କପାଳ ଫାଟିବ-
ତଥାପି ସରିବନି ତମ ରୂପ ତର୍ଜମା ।
No comments:
Post a Comment