ଆକାଂକ୍ଷା

ହେ ଲାସ୍ୟ ମୟୀ ମୋ ଆକାଂକ୍ଷା,
କି ବାକ୍ୟେ କରିବି ତୁମର ବ୍ୟାଖ୍ୟା।
ନିର୍ମାଣ କରିଛ ତୁମେ ଚିତ୍ତରେ ସୌଧ,
ରମଣୀ ଭଳି କେବେ ସ୍ଫଳିତ ସ୍ତବ୍ଧ।

ରସରେ ଭରା ତମେ ଆଦ୍ୟରୁ ପ୍ରାନ୍ତ,
ଆସିଲେ ସଂଯତ ମନ ହୁଏ ଉଦ୍ଭ୍ରାନ୍ତ।
କରିଲେ ତବ କାମ୍ୟ କାୟା ବର୍ଣ୍ଣନା,
କି' ରୂପେ ଦେବି ତାକୁ ଉପମା!

ଆଦ୍ୟେ, ପଦ ତୁମ କମଳ ତୁଲ୍ୟ,
ପୃଥ୍ଵୀରେ ଓହ୍ଲାଇ ବଢାଇଛ ତା' ମୂଲ୍ୟ।
ସର୍ପିଳ ଗତି ତୁମ ଭାରି କମନୀୟ,
ସୁପଥୀ-ବିପଥ ହେବା ବାଞ୍ଛନୀୟ।

କଟିରେ ବିରାଜେ ଯେବେ ଚନ୍ଦ୍ରହାର,
ସତେ ବିଜୁଳି ଆସିଛି ମୋ ପୟର।
ବେଶ ମାନେ ତୁମକୁ ମସୀପାଣି,
ତର୍ଜମା କର ପ୍ରତ୍ୟେକ ହୃଦୟକୁ ଜାଣି।

ଆଭରଣ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେଖି ତୁମ ଗ୍ରୀବା,
ଆଦିତ୍ୟର ଠାଣି ସରମରେ ଭାଙ୍ଗିବନି କିବା!
ତକ ଭଳି ଦିଶେ ତମ ଚିବୁକ,
ତ୍ର୍ୟମ୍ବାକ ଧାରୁଆ କରଇ ମୁଖ।

ଗୋଲାପ ପାଖୁଡା ପରି ତମ ମଧୁ ଫେଣା,
ଖୋଲିଲେ ପୀୟୂଷର ଆସେ ଝରଣା।
ମୋତି ଭଳି ଗୁନ୍ଥା ତମର ସାନୁ,
ଥରେ ହସିଦେଲେ ଛାପ ଯାଏନି ମନୁ।

ଡାଲୁ ଭଳି ଭୃକୁ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ଵର୍ଗ,
ନିର୍ଝରିଣୀ ନିଳୀମାକୁ କରେ ଅପସର୍ଗ।
ମୁଖ ମଣ୍ଡଳ ସତେ ଚନ୍ଦ୍ର ପରି,
ଥରେ ଦେଖିଲେ ମନ ଯାଏନି ଫେରି।

ସଦା ତରଙ୍ଗାଇତ ତମର କେଶ,
ମେଘ ମଧ୍ୟେ ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖି ହୁଏ ବେହୋସ।
ଡର ଥାଏ ଏତିକି ତୁମକୁ ପାଇବି କି ନାହିଁ,
ନ ପାଇଲେ ବଞ୍ଚିବାର ମୂଲ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ।