ଶକୁନି...
କି ବିକଟାଳ, କେତେ ଛଳନା,
କପଟ ପଶାର ଆଶ୍ରୟେ-
ହସୁଥିଲା... ...
ଦେଇଥିଲା ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନେ ହସ୍ତିନା।
ତୁମେ ଖାଲି ଦେଖିଛ
ତା'ର ମୁଚୁକୁନ୍ଦା ହସ,
ଜାଣିଛ କି ତା'ର ରହସ୍ୟ?
ତା'ର ହସ ମଧ୍ୟେ ଲୁଚିଥାଏ ଦୁଃଖ,
ମାପି ହୁଏ ନାହିଁ ତା'ର ଗଭୀରତା...
କଳି ହୁଏ ନାହିଁ ତା'ର ପରିସୀମା...
ଦେଖିଛ ତାହା କେତେ ଅସହ୍ୟ...!
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ କରିଥିଲା
ଶକୁନି ବଂଶ ନିପାତ,
ତା'ର ପ୍ରତିଶୋଧେ
ଶକୁନି କରାଇଲା
ମହାଭାରତ ଯୁଦ୍ଧର ସୂତ୍ରପାତ ।
ଆଜିର ମଣିଷ,
ଗୋଟିଏ ଗୋଟିଏ ଶକୁନି...
ସ୍ଵାର୍ଥ ଲିପସୁ...
ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ପାଇଁ
ଜାଳେ ଅନ୍ୟ ଘର ଦୁଆର...
କରିଦିଏ ଛାର ଖାର...
ଖାଏ ସେ ଶକୁଳ,
ଅନ୍ୟ ମୁଣ୍ଡେ ଅଠା ବୋଳି
କରେ ଗଗନ ବିହାର ।
No comments:
Post a Comment