ଜୀବନ ନାହା

ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ଭାସି ଯାଉଥିବା ଜୀବନ ନାହା,
ଚାରିଆଡେ ଅନ୍ଧକାର,
ଉଛ୍ହୁଳେ ଦୁଇ କୂଳ,
ଦିଶୁନାହିଁ ସଫଳତାର ରାହା ।

ନାଆର ଦୁଇ ମଙ୍ଗ ଧରି
ସଭିଏଁ ଚାଲନ୍ତି....
ମଉଜ ମଜଲିସ୍ କରି
ଠିକ୍ ସମୟରେ
ଶେଷ ସୀମା ଲଙ୍ଘି ଯାଆନ୍ତି ।

କିନ୍ତୁ, ମୋ' ପକ୍ଷେ
ଅଛି ଝଡ ବାତ୍ୟା,
ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି ଜୁଆର ।
ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ
ମେଘ ଢାଙ୍କିଲା ପରି
ଭବିଷ୍ୟତ ଲାଗେ ଅନ୍ଧକାର।

ପଛ ମଙ୍ଗ ମୋର
ଜଳ ମଗ୍ନ ପ୍ରାୟ,
ଆଗଟି ତା'ର ଚଳାଇଛି
ଆଗକୁ ଯିବାର ଚେଷ୍ଟା,
କିନ୍ତୁ... ସେ ଅସହାୟ।

ଅନବରତ ମାରିଚାଲେ କାତ
ଥାଇବି ଅସାର ଅତୀତ
ତଥାପି, ତା' ପ୍ରେରଣାରେ
କରିପାରିବ ଭବିଷ୍ୟତ କୁ ଜାଗ୍ରତ।

କୁହୁଡି ଭିତରେ
ପାଉନି କିଛି
ସଫଳତାର ବିନ୍ଦୁ ବିଃସର୍ଗ
କେତେବେଳେ କଣ ହେବ
ମୁଁ କିଛି ଜାଣି ପାରୁନି
ହୁଏତ କୂଳରେ ଲାଗିବ
ଅବା ଜଳରେ ବୁଡିବ
ମନେ ହୁଏ ସତେ ସଂଶୟର ଦୋଳିରେ
ଝୁଲୁଛି ମୋର ଭବିଷ୍ୟତ।