ଭୟ

ତୁମକୁ ଭେଟିଥାନ୍ତି ଅନେକ ଦିନରୁ....।
ମନରେ ଥିଲା ଭୟ,
ଖୋଜୁଥିଲି ନିରୋଳା ଜାଗା,
ଯେଉଁଠେ ବସିଥିବା ତମେ ଆଉ ମୁଁ,
ପାଉ ନଥିଲି କିନ୍ତୁ ଜମାରୁ।

ଅନେକ ଥର ତୁମକୁ ଦେଖିଛି
ସ୍ଵପ୍ନରେ, ବାସ୍ତବରେ, ପତ୍ର ଗହଳିରେ
ଆଉ ଲୋକ ଗହଳିରେ।
ଦେଖିଛି ତୁମର କଳା ପୋଷାକ
ନିଶୁଆ ମୁହଁ,
ବସି ଯାଉଥାଅ କଳା କଳା ବାହାନ ଉପରେ।

ଡାକିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛି,
ଜାଗା ବି ଠିକ୍ କରିଛି,
କେବେ କେବେ ଭୁଲି ଯାଇଛି, ବା-
କେବେ ମନେଥିଲେ ବି ଡାକି ପାରିନି।
କାରଣ... କେବେ ବିଜୁଳି ତ' କେବେ
ପବନ, ଗଛ, ଲୋକ, ଆକାଶ, ପୃଥିବୀ ବି
ବାଧା ଦେଇଥାନ୍ତେ, ଜାଡୁ ଜାଡୁ କରି ଚାହିଁ।

ମିଶିଥିଲେ ବି କଥା ହୁଅନ୍ତେନି ଦୁଇ ପଦ,
ସମସ୍ତେ ବାଧା ଦେଇଥାନ୍ତେ ଆମ ମିଳନରେ।
ମେଘ ଗରଜିଥାନ୍ତା, ତାରା ମାନେ ଫୁଟି ପଡନ୍ତେ,
ଦୁନିଆଯାକ ଦେଖନ୍ତେ ଆମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ସନ୍ଦେହରେ।

ମତେ ତ ଯାହା କହନ୍ତେ,
ତମକୁ ବି ବକ୍ସି ନଥାନ୍ତେ।
ତମର ସମ୍ମାନ, ତମର ଭୟ,
ତାକୁ ସମସ୍ତେ ଭୁଲି, ତମ ସହ
ମିଶିବାକୁ ପ୍ରୟାସ କରନ୍ତେ।

ଆଜି କିନ୍ତୁ ଡର ଭୟ ଛାଡି
ତମ ପାଖକୁ ଆସିଛି, ପଛାଇବିନି କେବେ
ମନ ଖୋଲି କଥା ହେବା,
ଅଭିଳାଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବ।
କାହିଁକି ନା,
ଯେଉଁ ମାନଙ୍କୁ ଭୟ ଥିଲା,
ସେମାନେ ଛାଡିଛନ୍ତି ତମ ପାଖେ ସବାରୀରେ,
ବାଧା ନ ଦେବା ପାଇଁ ବି
ଦେଇଛନ୍ତି ଜବାବ୍।