ଭାଗ୍ୟ

ହେ ମୋର କେବେ କିଛି ହୋଇ ନଥିବା ଭାଗ୍ୟ,
ହସ୍ତ ପ୍ରସାରି ଡାକେ ମୋ ଭବିଷ୍ୟତ।
ବୋଧେ ସେ ଦେଖିନାହିଁ
ତୋ ସହଯୋଗ, କିବା
ଦେଖିନାହିଁ ତୋ'ର ପଙ୍ଗୁ ଅତୀତ।

ଦେଖିବ ବା କେମିତି,
ତୁମ ସହ ଏହା ତା'ର ପ୍ରଥମ ମିଳନ।
ଅତୀତ ସହ ତା'ର ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ
ସେ ଆଉ ଅତୀତ ମଧ୍ୟେ ମୋର ଅବସ୍ଥାନ।

ବର୍ତ୍ତମାନ ସମୟେ, ସେ ସୁପ୍ତ,
ଗଢୁଥାଏ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ,
ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହେବା ପାଇଁ ସମାଜେ।
ତା'ର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ତୁମେ ମୁଖ୍ୟ ନାୟକ,
ତା'ର ଭଲ ମନ୍ଦ ଅବା ଅଲୋଡା ଦିନ ମାନଙ୍କରେ
ତୟାର କରୁଥାଏ ତୁମକୁ, ନିଜେ....।

ଜାଣିନି ସେ, ନେବ କେଉଁଠାକୁ
ସ୍ଵର୍ଗ, ନର୍କ, ମର୍ତ୍ତ୍ୟ କିମ୍ବା-
ଛାଡିଦେବ ଅଧା ରାସ୍ତାରେ।
ଅତୀତକୁ ଉନ୍ମୋଚନ କରିଥିଲେ
ଜାଣି ପାରନ୍ତା ତୁମ ଗତି, କହିଥାନ୍ତା-
ତମ ଭୂମିକା ତା' ସମୟରେ।

ଅତୀତ ବି' ଚୂପ, କହିବାକୁ
ତା' ଦୁଃଖ ସୁଖ ଭରା ସମୟ।
କେମିତି ଦେଇଛ ଫଳ,
ତାହା ମଧୁର କିବା ଖଟା,
ଯେବେ ସେ ନେଇଥିଲା ତମଠେ ଆଶ୍ରୟ।

ମୁଁ କିନ୍ତୁ କହିବି ନାହିଁ
ଦେଖାଇବି ମୋର ପରିଶ୍ରମ,
ଆଉ ତା'ର ପ୍ରତିବଦଳ ଫଳ।
ତା'ପରେ ସବୁ ଛାଡିଦେବି
ଭବିଷ୍ୟତ ଠାରେ, ତୁମକୁ ଆପଣେଇ
ଯୋଜନା କରିବ,
କେମିତି କାଟିବ ତା'ର ସମୟ କାଳ।