ଦୁଇଟି ନାଆରେ ପାରିହେବା କଷ୍ଟ
ତୁମ ଠାରେ ତାହା ବାରି ହୁଏନି ସ୍ପଷ୍ଟ
ସ୍ପଷ୍ଟ ଦିବାଲୋକେ ଦେଖାଇଲେ ଚନ୍ଦ୍ର...
ନିଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠା, ନିଜ ମର୍ଯ୍ୟାଦା ହୋଇବ ନଷ୍ଟ ।
ସାଜି ମରୀଚିକା ଖେଳ ଖେଳ ହୃଦୟର
ସାନିଧ୍ୟେ ଆଣ ବଢାଇ ତୃଷ୍ଣା ଯୌବନର
ଯୌବନ ତୃଷ୍ଣାରେ ମୁଁ କିଛି ନ ଜାଣଇ...
ଅନ୍ୟ କେହି ଥିଲେ ବି ଯାଏ ତମ ପୟର ।
ତୃଷାର୍ତ୍ତ ଯୌବନ ସାଥେ ପାଗଳ ମନ
ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ନଥାଏ ତା'ର କୌଣସି ସ୍ଥାନ
ମରୀଚିକା ଠାରୁ ଭଲ ପାଏ ବାସ୍ତବକୁ...
ଚାଲିଗଲେ, ତମେ ଖେଳର ହେବ ଅବସାନ ।
ଚାହୁଁ ଯୌବନର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଢଳିଯିବ
ତୃଷାର୍ତ୍ତ ପାଶେ ଗଲେ ବି ନ ଛୁଇଁବ
ଭ୍ରମର-ଫୁଲର ଲୁଚକାଳି ଖେଳ ...
ବସନ୍ତର ଅନ୍ତେ ଜଣା ପଡୁଥିବ ।
ଫୁଲ ହୋଇ ଆସ ଭ୍ରମର ସଂସ୍ପର୍ଶେ
ବାସ ବିକଶିଲେ ଜନ ମାନସେ
ଫଳକୁ ବି ଲୋକେ ଆଦରିବେ...
କଶା ଗୁଣ ଭୁଲିଯିବେ ତୁମ ସୁବାସେ ।
ତୃଷାର୍ତ୍ତର ବନ୍ଧୁ ତୁମେ ହେ ମରୀଚିକା
ନ କର ସଭିଙ୍କୁ ତୁମେ ଚାହିଁ ଜଳକା
ଚାଲିଆସ ବାସ୍ତବେ ମୋ ଜୀବନେ...
ଭରିଦିଅ ରଙ୍ଗ, ଉଡେଇ ସବୁ ଫିକା ।
No comments:
Post a Comment