ମତେ ପଦେ

ମୋତେ ପଦେ

ବୋଲାଇ ନିଜକୁ ଭାରତୀୟ
ବଞ୍ଚିଛୁ କାହିଁକି ଡରି,
ଦେଖୁନା ଦେଶତୋ ପଛରେ ପଡିଛି
ସ୍ଵାର୍ଥପରଙ୍କୁ ଧରି ।

ଭୁଲିଗଲୁକି ତି ପୂର୍ବପୁଋଷକୁ
ଭୁଲିଗଲୁକି ତାଙ୍କ ଇତିହାସ,
ଦେଶ ପାଇଁ ସ୍ଵାର୍ଥ ଛାଡି, ନିଜ-
ଜୀବନକୁ ଦେଲେ ଯେ ଝାସ ।

ଭାବିଛୁକି ତୁ ପରଗୋଡ ଧରି
ଟେକିବୁ ଜାତିର ମାନ,
ଅନ୍ୟ ଠାରେ ଥରେ ନଇଁଗଲେ
କୁକୁର ସଙ୍ଗେ ତା' ସମାନ ।

ବୀର ପୁଅ ତୁହି, ବୀରର ରକ୍ତ
ବହୁଛି ତୋ ଶିରାରେ,
ଭାଙ୍ଗିଯିବୁ ସିନା ନଇଁବୁ ନାହିଁ,
ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କ ଆଗରେ ।

ତୁହି ପରା ବୀର ପୁଋଷ,
କ୍ଷତ୍ରୀୟ ତୋହର ଜାତି,
ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧୀ ସଂଗ୍ରାମ ପାଇଁ
ଲୁଚାଉ କାହିଁ ତୋ' ଛାତି ।

କାହୁଁ ଆଗେଇବ ଦେଶ, ଯଦି
ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥକୁ ଚାହିଁ ବସିବୁ,
ବିଲେଇ ଯେବେ ମାଛ କେଳେଇବ...
କାହୁଁ ତିଅଣ ଖାଇବୁ ?

ଜାତିର ଉନ୍ନତି କେବେ ହେବ ନାହିଁ,
ସ୍ଵାର୍ଥେ ଥିଲେ ତୋ' ମନ,
ଗାଈ ଗୋରୁ ଫସଲ ଜଗିଲେ
କାହୁଁ ପାଇବୁ ତୁ ଧାନ?

ନିଜ ସ୍ଵାର୍ଥ ଛାଡି ଦେଶ ଉନ୍ନତିରେ
ଜେବେ ଦେବୁ ତୁ ଧ୍ୟାନ,
ଟାଙ୍ଗରା ଭୁଇ`ରେ ସୁନା ଫଳିବ
ଏହା ବିଧିର ବିଧାନ ।