ବିଶ୍ଵାସ

ବିଶ୍ଵାସ

ହେ ସହଚର...
ତୁମେ ବି ମୋ ସହ ଚର,
ସାଙ୍ଗ ହୋଇ ଚରୁଥିବା ଦୁହେଁ ବରାବର ।

ଜୀବନଟା ଏମିତି ଏକା ହବନି ଚଳି,
ଭଲହେବ ସହଚର ଜଣେ ଗଲେ ମିଳି ।

କେତେବେଳେ ଝଡ କେତେବେଳେ ଝଞ୍ଜା,
ଜୀବନ ଦରିଆରେ ହୋଇଅଛି ଖଞ୍ଜା ।

ହାତ ଧରା ଧରି ହୋଇ ହେଲେ ପାରି,
ସବୁ କଷ୍ଟରୁ ତୁମେ ପାରିବ ଉଦ୍ଧାରି ।

ସମାଜରେ କୁକୁରଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଅଧିକ,
ଛକିଛନ୍ତି କେବେ ପାଇବେ ସୁଯୋଗ ।

ସୁଯୋଗ ମିଳିଲେ ଖିନ୍ ଭିନ୍ କରନ୍ତି ସମ୍ପର୍କକୁ,
ବାକି ରଖନ୍ତିନି ଆଉ କିଛି କହିବାକୁ ।

ଫାଟ ସୃଷ୍ଟି ହୁଏ ସାଥି ଦୁଇ ମଧ୍ୟରେ,
ଅଗ୍ରସର ହୁଅନ୍ତିନି ବାଟ, ଜୀବନରେ... ।

ତେଣୁ ମୋ ସାଥେ ଚର ରଖି ବିଶ୍ଵାସ,
ଆଗକୁ ବଢିବା ଦେଇ ବିଶ୍ଵାସ ରେ ବିଶ୍ଵାସ ।

ଦୁହିଁଙ୍କ ବିଶ୍ଵାସରେ ଚାଲିବ ଜୀବନ ଗାଡି,
ନଥିବ ଦୁଃଖ, ସୁଖରେ ଦିନ ଯିବ ଗଡି ।